Top
Net als vroeger (1): The return of the spirograph
fade
1156
post-template-default,single,single-post,postid-1156,single-format-standard,eltd-core-1.1.1,flow-ver-1.3.7,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-vertical,eltd-sticky-header-on-scroll-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-slide-from-top,eltd-dark-header,eltd-header-style-on-scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2.1,vc_responsive

Net als vroeger (1): The Return of the Spirograph

Sinds ik de laatste jaren meer bezig ben met het maken van collages, tekenen en schilderen, zie ik steeds meer parallellen met ‘vroeger-toen-ik-nog-jong-was’. Soms zit dat in de onderwerpkeus, maar vaak ook in de techniek of in het proces op zich. Daarom deze herfstvakantie een serie blogs met een hintje geschiedenis.

 

Voor het afscheid van een collega werden we gevraagd om een mandala in te kleuren, als onderdeel van een afscheidsboekje. Ik ben niet zo dol op iets inkleuren, dus koos ik ervoor om zelf een mandala te ontwerpen. Dat leverde een kleine tekening op, simpel in zwarte stift, vergelijkbaar met de tekening op de foto. Eigenlijk wel prettig even als tussendoortje, want hoe leuk het werken met papier ook is, het is een traaaage techniek en soms is het fijn om even wat sneller resultaat te hebben van je werk. Later maakte ik nog grotere mandala’s op dezelfde manier en ik moet zeggen: het vergt een berg concentratie maar tegelijkertijd word ik er ook wel enigszins ‘zen’ van, wat precies de bedoeling is van een mandala . Daarnaast was het een uitdaging (gezien mijn zéér beperkte ruimtelijk inzicht) om mijn passer- en geodriehoekskills in de praktijk te brengen, want die ik had ik sinds wiskunde in de brugklas niet meer nodig gehad.

 

Ik realiseerde me pas afgelopen week dat ik als kind eigenlijk ook al bezig was met iets soortgelijks, maar dan met behulp van een good old spirograph. Je prikte een plastic ring met kleine tandjes aan de rand vast op papier, en stak je pen in een van de bijbehorende schijfjes en liet die ronddraaien in de ring. Het is eigenlijk niet uit te leggen, dus is de hele spirograph aan je voorbijgegaan, bekijk onderstaande commercial uit 1978.

 

 

In eerst instantie had ik een bescheiden setje, maar toen ik een jaar of 7 was, kreeg ik een grote doos met meerdere ringen en ‘tandwielen’, zo ongeveer zoals op het filmpje. Ik voelde me koning te rijk. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat toen ik het filmpje bekeek, er ook wel wat trauma’s bovenkwamen van ringen die halverwege losschoten of pennen die er halverwege mee ophielden. (Volgens Bol.com hebben ze inmiddels een beter systeem bedacht, dus mocht je het eens willen proberen…)

 

Wat me nu aantrekt, en waarschijnlijk onbewust ook toen al, is de vrij simpele basis, het herhalende motief, het grafische. Hoewel je een mandala uiteraard in allerlei kleuren kunt uitvoeren, vind ik het bedenken van de patronen op zich het meest voldoening geven. Voorlopig doet die passer zijn werk prima, maar puur uit nieuwsgierigheid ga ik toch binnenkort eens kijken of ik mijn spirograph nog ergens kan vinden bij mijn ouders thuis…

Op de hoogte blijven?

Wil je automatisch op de hoogte blijven van nieuwe updates? Laat dan je emailadres achter!