Top
Inspiratie uit muziek: Mozarts Gran Partita (adagio)
fade
958
post-template-default,single,single-post,postid-958,single-format-standard,eltd-core-1.1.1,flow-ver-1.3.7,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-vertical,eltd-sticky-header-on-scroll-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-slide-from-top,eltd-dark-header,eltd-header-style-on-scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2.1,vc_responsive

Experimentje: inspiratie uit muziek (Mozarts Gran Partita)

Er is voor mij geen enkele kunstvorm die zo direct emoties oproept als muziek en om die reden liep ik al langer met het idee rond om ‘iets’ te doen met de combinatie van muziek en beeld. In mijn kast (of inmiddels beter gezegd: in mijn Spotify playlists, toch nog enigszins modern als ik ben) is van alles en nog wat te vinden, maar sommige muziek betekent meer voor mij dan gemiddeld. Eén van die werken is Mozarts Gran Partita, een serenade voor 12 blazers en contrabas.

 

Amadeus

Enigszins verliefd werd ik op de Gran Partita door het zien van de film ‘Amadeus’, over het leven van Mozart, gezien vanuit het oogpunt van de componist Antonio Salieri. De diepgelovige Salieri is werkzaam aan het hof van keizer Jozef II wanneer Mozart aankomt in Wenen. Mozart maakt indruk met zijn muzikale genialiteit en krijgt de opdracht om een opera te schrijven. Salieri zet Mozart vanwege zijn op zijn zachtst gezegd onstuimige karakter weg als een opschepper, een vulgaire gek. Tót hij de partituur van de Gran Partita bekijkt (de opening van het ‘Adagio’, derde deel) en de muziek in zijn hoofd klinkt. Salieri beschrijft het in de film mooier dan ik het ooit zou kunnen:

“On the page it looked… nothing. The beginning simple, almost comic. Just a pulse. Bassoons, bassethorns, like a rusty squeezebox. And then suddenly, high above it, an oboe. A single note, hanging there, unwavering. Until a clarinet took it over, sweetened it into a phrase of such delight! This was no composition by a performing monkey. This was music I had never heard. Filled with such longing, such unfulfillable longing. It seemed to me that I was hearing the voice of God.”

 

 

Het is een bitterzoet moment voor Salieri: hij geniet intens van de muziek maar realiseert zich tegelijkertijd dat Mozart écht een genie is, meer dan hij ooit zelf is geweest. In woede spreekt hij tot God:

“From now we are enemies… You and I. Because You choose for Your instrument a boastful, lustful, smutty, infantile boy and give me for reward only the ability to recognize the incarnation. Because You are unjust, unfair, unkind, I will block You, I swear it. I will hinder and harm Your creatures as far as I am able. I will ruin Your incarnation.”

Hoewel het verhaal van ‘Amadeus’ voor een groot deel fictief is, bevat het alles wat een film geslaagd maakt: verhaallijnen vol menselijke emoties als pijn en afgunst, geniale gekte van eigenlijk beide hoofdpersonen en geweldig acteerwerk. En daarnaast alle muziek van Mozart die al die emoties symboliseert: van de luchtige menuetjes die de keizer probeert te spelen naar de virtuoze aria’s (“too many notes” volgens de keizer), het duistere ‘Don Giovanni’ en het adembenemende Requiem. Eigenlijk zegt deze scene uit het begin van de film al een heleboel:

 

 

 

Van muziek naar beeld

 

Voor de collage heb ik me laten inspireren door het derde deel van de Gran Partita waarover Salieri in het eerste fragment vertelt. Ik wilde experimenteren met de verbinding tussen muziek en beeld, om te zien hoe het een het ander inspireert.

Daarbij heb ik gemerkt dat mijn muziekachtergrond niet echt meewerkt: bij elke keer luisteren hoorde ik meer, of iets anders. Prachtig omdat je daardoor nog meer waardering krijgt voor de muziek maar weinig praktisch wanneer je tot een enigszins tastbaar idee wil komen. Ik probeerde klank en kleur te combineren, de muzikale lijnen weer te geven als een zichtbare melodie, maar daarmee maakte ik het mezelf vooral ingewikkeld.

Na drie keer opnieuw begonnen te zijn (experimenteren valt nog niet mee) heb ik uiteindelijk gekozen voor een meer abstract sfeerbeeld dat voor mij past bij vooral de opening van het werk. Kernwoorden die de eerste zinnen muziek bij me oproepen zijn ‘transparantie’, ‘bescherming’, ‘rust’ en ‘beweging’. Dat heb ik geprobeerd uit te beelden in de collage, gemaakt van gescheurd papier uit tijdschriften.

 

 

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.

Op de hoogte blijven?

Wil je automatisch op de hoogte blijven van nieuwe updates? Laat dan je emailadres achter!