Top
Het geheime leven van kleuren - Irene van Krieken
fade
3973
post-template-default,single,single-post,postid-3973,single-format-standard,eltd-core-1.1.1,flow-ver-1.3.7,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-vertical,eltd-sticky-header-on-scroll-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-slide-from-top,eltd-dark-header,eltd-header-style-on-scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2.1,vc_responsive

Lezen: het geheime leven van kleuren

Musea bezoeken met een museumkaart: een voordelig uitstapje toch? Gewoon even met je pas zwaaien en je mag overal naar binnen. Ideaal voor mensen zoals ik, die – gezegend met een niet al te lange concentratieboog – vooral korte bezoekjes afleggen. Heel voordelig. Dan moet je alleen wel met een grote boog om de museumwinkel heen lopen. Dat lukte tijdens mijn tripje naar Tilburg (voor een bezoek aan het Textielmuseum en De Pont) wéér niet, dus gaf ik alles wat ik bespaarde net zo hard weer uit. Dit keer aan een boek: ‘Het geheime leven van kleuren’ van Kassia St Clair.

 

 

Kraplak!

 

‘Het geheime leven van kleuren’ is een kleurrijk boek, allereerst in letterlijke zin. Er zit veel zorg in de vormgeving: van de manier waarop een nieuw hoofdstuk wordt aangekondigd tot de details op de kaft. Iets dat je uiteraard kunt verwachten van een auteur die haar leven heeft gewijd aan kleur. Ik biechtte in een eerder blog al mijn liefde voor kleur- en verfstalen op en dat komt ook door de prachtige titels die mensen aan kleuren geven. ‘Het geheime leven van kleuren’ vertelt het verhaal van 75 kleuren. Zo beschrijft St Kassia bekende kleuren als ivoor, gitzwart en fuchsia, maar ook over kleuren die klinken alsof ze in een Harry Potterboek thuishoren. Denk bijvoorbeeld aan exotisch klinkende namen als wede, amarant en kraplak.

 

 

Geen fan van groen

 

St Kassia gaat in op de geschiedenis van de kleur, door bijvoorbeeld te beschrijven wat de samenhang is tussen de toepassing van kleuren en maatschappelijke ontwikkelingen. Kleuren blijken ook heel persoonlijke emoties op te roepen. Zo blijkt Wassily Kandinsky geen overdreven voorliefde te hebben gehad voor groen:

“de meest verdovende kleur die er is […] vergelijkbaar met een dikke koe, blakend van gezondheid, die bewegingloos op het gras ligt te herkauwen en met haar domme, uitdrukkingsloze ogen de wereld in kijkt.”

 

Blonde serveersters

 

Wist je dat – hoewel we nu roze zien als kleur voor meisjes en blauw voor jongens – The New York Times in 1893 een artikel publiceerde met het voorschrift om dit precies andersom te doen? De mogelijke verklaring is dat roze werd geassocieerd met het mannelijke rood van bijvoorbeeld uniformjasjes, terwijl blauw gezien werd als teer en sierlijk. Denk bijvoorbeeld aan de maagd Maria die vaak blauw gekleed wordt afgebeeld. En nu we het toch over Maria hebben: op afbeeldingen heeft ze vaak donker haar. Blond haar wordt namelijk eerder geassocieerd met seksuele aantrekkingskracht: niet zo geschikt dus om een maagdelijke vrouw mee af te beelden. Of blonde vrouwen ‘all the fun’ hebben weet ik niet, maar onderzoek laat zien dat blonde serveersters wel meer fooi krijgen krijgen dan brunettes. Beschik je niet over weelderige blonde haren? Je hoeft niet per se met haarverf aan de slag: rode kleren dragen zou ook een goede truc zijn om meer fooi te krijgen.

 

 

Oranje boven!

 

Over rood gesproken: de Nederlandse vlag was van oorsprong helemaal niet rood-wit-blauw, maar had oranje als topkleur. Er is in de geschiedenis een paar keer gewisseld van rood naar oranje en andersom. Naast politieke redenen was er ook een praktische reden om voor rood te kiezen. De oranje kleur bleek moeilijk goed te houden: óf het verbleekte, óf het verdiepte zich tot rood. Wanneer je oude meesters bekijkt, bijvoorbeeld zeegezichten waarop Nederlandse schepen te zien zijn, kun je soms nog het ‘oranje boven’ zien wapperen in plaats van de huidige driekleur.

 

 

Kleurenblind

 

Tot slot: maak je een wandeling door een weiland, gekleed in een rode jas en kom je een stier tegen? Dan hoef je niet bang te zijn dat hij op je jas afkomt: een stier is namelijk kleurenblind. Stieren reageren niet op de rode lap van de toréador, maar waarschijnlijk op de beweging. Gewoon stil blijven staan en er het beste van hopen dus…

 

Elke maand wat inspiratie ontvangen op het gebied van kunst en creativiteit? Sluit je dan aan bij mijn mailinglist!

 

No Comments

Post a Comment