Top
Boek: Once upon a Piece of Paper van Andrea d'Aquino
fade
1203
post-template-default,single,single-post,postid-1203,single-format-standard,eltd-core-1.1.1,flow-ver-1.3.7,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-vertical,eltd-sticky-header-on-scroll-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-slide-from-top,eltd-dark-header,eltd-header-style-on-scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2.1,vc_responsive

Once upon a Piece of Paper

Een paar jaar geleden kocht ik in een vlaag van verstandsverbijstering een schriftelijke tekencursus, omdat ik vond dat ik beter moest worden in realistisch tekenen. Op zich geen gekke gedachte want er is niets mis met het beter begrijpen en beheersen van de basistechnieken, maar bij les 1 ‘teken een appel’ dacht ik “ik wil helemaal geen appel tekenen”. Verder dan dat ben ik nooit meer gekomen met de cursus.

 

 

Happy accidents

Ik heb wel wat ‘how-to-boeken’ op het gebied van tekenen en schilderen, maar ze staan vooral mooi te zijn in de kast. Vandaar dat ik afgelopen week pas voor het eerst keek welke boeken er eigenlijk bestaan over het werken met collagetechniek. Eén van de boeken die ik tegenkwam, was ‘Once upon a piece of paper‘ van Andrea d’Aquino. Het boek belooft verschillende benaderingswijzen te laten zien, je creativiteit aan te wakkeren en je aan te moedigen risico’s te nemen zodat je ruimte geeft aan ‘happy accidents’. Dat klinkt inspirerender dan ‘teken een appel’ dus heb ik het aangeschaft.

 

 

Stop met denken

Het boek begint met de materialen die je nodig hebt en de waarschuwing “ga niet helemaal los in de winkel: teveel opties hebben kan je tegenwerken”. Nuttig (en terecht), voor mij alleen wat te laat… Vervolgens wordt een aantal lessen over het ‘niet denken’ voor en tijdens het werken behandeld. Gedachten als ‘wat is hier het nut van?’ en ‘het moet wel mooi worden’ (en nog erger ‘dit wordt niks’) kunnen enorm belemmerend zijn. Zo belemmerend, dat beginnen al een uitdaging wordt. Eigenlijk gaat het boek daar over: ‘gewoon beginnen’, ‘aanrommelen’, ‘chaos creëren’ en toestaan dat het soms anders loopt dan je gepland had. Er staat weinig in dit deel dat ik niet zelf al had bedacht, maar om het daadwerkelijk echt te gaan geloven is herhaling niet overbodig.

 

Vooral niet groots en meeslepend

Ik word vooral blij van de oefeningen die d’Aquino geeft om je een beetje los te maken en op gang te helpen. Het zijn allemaal oefeningen die niet zijn gericht op een gepland eindresultaat, maar op kleine projectjes waarin toeval en spelen belangrijk zijn. Verschillende technieken, die je gaandeweg allerlei mogelijkheden laten zien. Anders dan de projecten die ik zelf meestal zou kiezen. Die moeten vooral (onmogelijk) mooi worden, (onhaalbaar) goed, helemaal volgens planning, veel te groot en te gecompliceerd.

 

Sharp shapes

De eerste oefening die ik gedaan heb is de ‘sharp shapes’ oefening: maak een compositie van driehoeken, waarbij je elke driehoek die je knipt, meteen vastplakt. Geen uitgebreid heen-en-weer-geschuif, niet zes lagen over elkaar plakken, maar gewoon bezig zijn en kijken naar wat er gebeurt. Ik moet zeggen: het was fijn om helemaal met het proces bezig te zijn. Ik ben gestopt toen de ‘waarom doe ik dit-‘ en ‘dit wordt toch niks-stemmetjes’ opkwamen en ik toch weer allerlei aanpassingen ging doen.

 

Het boek sluit af met een set van 50 vellen papier die je kunt gebruiken als materiaal. Het eerste dat ik dacht was ‘wat mooi, zonde om te gebruiken’. Alleen mocht je dat nou net níet denken. Ik ga de eerste hoofdstukken nog even herlezen…

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.

Op de hoogte blijven?

Wil je automatisch op de hoogte blijven van nieuwe updates? Laat dan je emailadres achter!